Moje osobiste zainteresowanie drugą stroną rozpoczęło się bardzo wcześnie. Pewnego dnia jako kilkuletnie dziecko wypowiedziałam takie oto zdanie o życiu i śmierci:

Życie to sen, a śmierć nie jest snem wiecznym lecz przebudzeniem w wieczności.

Zwyczajnie pojawiło się w mojej głowie, ale dopiero po latach zaczynam odkrywać ich głębsze znaczenie. 

Od dzieciństwa pasjonują mnie kultury świata, ich wierzenia i praktyki. Bardzo intuicyjnie przyswajałam odległe filozofie, które często rozumiałam łatwiej, niż to, czego uczyłam się w kulturze urodzenia. Rozmawiałam z gwiazdami, planetami, zwierzętami, roślinami. Czułam się częścią większej całości, czułam połączenie ze światem. Czułam prowadzenie, jakąś bliżej nieokreśloną obecność i opiekę „czegoś” „kogoś” towarzyszącego mi w tej ziemskiej podróży. Towarzyszyła mi też tęsknota za tym, czego namacalnie nie mogłam zobaczyć. 

Studiując kultury i języki świata zaczęłam rozumieć idee relatywizmu i konstruktywizmu społecznego. Pasjonujące wydawało mi się to, jak język, którym się posługujemy i kultura wpływa na percepcję świata, a być może także na naszą osobowość. Bardzo bliska memu rozumieniu była hipoteza Sapira Whorfa traktująca właśnie o relatywizmie językowym. Sens hipotezy oddaje bardzo trafnie cytat Ludwiga Wittgensteina: 

„Granice naszego języka są granicami naszego świata” (Traktat Logiczno Filozoficzny, 1921). 

Z kolei podróże po świecie poprowadziły mnie jeszcze dalej, mianowicie w doświadczanie iluzoryczności życia. Zakwestionowanie prawdziwości świata nastąpiło już bardzo dawno w dziejach ludzkości. Maya, m.in. w buddyzmie i wedancie oznacza iluzję.

W podróży czuję się spełniona, a najbardziej osobliwym dla mnie momentem jest wyruszenie i podróż do miejsca docelowego, stan znajdowania się pomiędzy (według mnie oddaje doświadczenie bardo – czyli właśnie stanu przejściowego, jakim jest m.in śmierć), uczucia nie tu, nie tam. Świat zatrzymuje się wtedy w wieczności.

Gdy patrzę w horyzont czuję, że droga nie ma końca – bo po drugiej stronie, za horyzontem znajduje się kolejny horyzont.

I tak oto pewnego dnia doznałam duchowego doświadczenia, kiedy podróż poprowadziła mnie do stanu Jestem, do swojego własnego serca. Była to moja droga powrotna do Domu. 

Od tego momentu nieustannie odkrywam, eksploruję obszary świadomości (w tym podświadomości i nadświadomości) oraz obszary śmierci nie zapominając, że wszystko już jest. W sercu. 

Dlatego jestem tutaj teraz z tobą z Tobą i z radością dzielić się będę swoją wiedzą i doświadczeniem oraz towarzyszyć Ci w Twojej podróży.

Jestem przekonana, że poszerzanie naszej świadomości prowadzi do głębokiej transformacji.  Dzieje się to w wyniku pracy z podświadomością, samoświadomością i nadświadomością – płynąc przez sen, pół jawę, do pełnego przebudzenia.